Ομιλία στο μνημόσυνο των ηρώων Μιχαλάκη και Ανδρέα Μακρίδη και του τέως Βουλευτή Νίκου Μακρίδη

18 Φεβ 2018

Ομιλία Προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Αβέρωφ Νεοφύτου στο μνημόσυνο των ηρώων Μιχαλάκη και Ανδρέα Μακρίδη και του τέως Βουλευτή Νίκου Μακρίδη
Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018, Ι.Ν. Αγ. Στυλιανού, Λινόπετρα, Λεμεσός

Κυρίες και κύριοι,
Φίλες και φίλοι,

Συνείδηση εθνικής ευθύνης και συναίσθηση ιστορικού χρέους μας οδηγούν και φέτος εδώ. Να αποτίσουμε τον οφειλόμενο φόρο τιμής στη μνήμη των αδελφών ηρώων Μιχαλάκη και Ανδρέα Μακρίδη, αλλά και του ανθρώπου εκείνου που η μοίρα του έλαχε να δώσει τα δύο από τα βλαστάρια του θυσία στον αγώνα για τη λευτεριά της Κύπρου μας. Του Νίκου Μακρίδη. Ενός ξεχωριστού ανθρώπου, ακούραστου αγωνιστή και αγνού πατριώτη.

Χρόνο με χρόνο γίνεται ακόμα δυσκολότερο να μιλά κανείς για ήρωες και να περιγράφει τη θυσία τους. Όμως είναι εθνική υποχρέωση να τιμάμε τους ανθρώπους που αψήφησαν το θάνατο, που δεν λογάριασαν την ίδια τους τη ζωή και κατάφεραν να κερδίσουν μια θέση στο πάνθεο των ηρώων και να περάσουν για πάντα στην αθανασία. Έχουμε ανάγκη την αρετή, τα ιδανικά τους και το μήνυμα της θυσίας τους. Της συναίσθησης της εθνικής ευθύνης που τους διέκρινε.

Με αίσθημα βαθιάς ευγνωμοσύνης τιμούμε σήμερα το Μιχαλάκη και Ανδρέα Μακρίδη, δυο παλικάρια που υψώθηκαν λαμπροί διαλαλητές της ελευθερίας και πρόβαλαν ιδεώδη πρότυπα Ελληνικού ηρωισμού.

Δυο λεβέντες που αποτελούν με την ηρωική θυσία τους, λαμπρό παράδειγμα πίστης και αφοσίωσης στην πατρίδα και το έθνος.

Αγαπητοί μου,

Ο Μιχαλάκης γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1946 στο Λευκόνοικο. Έζησε τα παιδικά του χρόνια σε περιβάλλον που το διέκρινε η αγάπη προς την πατρίδα και το έθνος, έχοντας τα ίδια ερεθίσματα με τον αείμνηστο αγωνιστή πατέρα του Νίκου Μακρίδη.

Όταν άρχισε ο μεγάλος αγώνας για την ελευθερία της Κύπρου, ο Μιχαλάκης Μακρίδης μεγαλωμένος και γαλουχημένος με τα ύψιστα ιδανικά της ελευθερίας και της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα, σε ηλικία μόλις 12 χρόνων, γίνεται μέλος της Άλκιμου Νεολαίας. Ως αποτέλεσμα του πάθους, της παλικαριάς και της πίστης του ενσυνείδητού νέου, αναλαμβάνει σύντομα την αρχηγία της μεγαλύτερης ομάδας νέων της Ε.Ο.Κ.Α.

Το 1963, όταν η πατρίδα μας βρισκόταν μπροστά σε νέους κινδύνους και απειλές, ο Μιχαλάκης δε μπορούσε παρά να δηλώσει παρόν. Αφήνει και πάλι τα θρανία για να βρεθεί στην πρώτη γραμμή των εθνικών ιδεωδών και της ελευθερίας του τόπου. Λαμβάνει ενεργό μέρος στις μάχες της Λευκωσίας και αργότερα της Αμμοχώστου.

Η Μεσαορία που τον γέννησε, έμελλε να είναι και το τελευταίο μετερίζι του. Στις 18 του Φλεβάρη του 1964, η ζωή του ήρωα έφτασε στο τέλος της στο Μερσινίκκη και το φθαρτό σώμα του παραδόθηκε στη γη. Όμως, η ψυχή του και το πνεύμα της θυσίας του ανέβηκαν στους ουρανούς. Για να φωτίζουν από ψηλά το δρόμο μας, να μας εμπνέουν και να μας καθοδηγούν.

Όταν το 1974, η Κύπρος μας δεχόταν την επέλαση του Αττίλα, η οικογένεια του αγωνιστή Νίκου Μακρίδη δοκιμάστηκε ξανά με τον ίδιο σκληρό τρόπο.

Αυτή τη φορά, η μοίρα της έλαχε να δώσει σπονδή στο βωμό της Κυπριακής Ελευθερίας το μικρότερο γιο της, τον Ανδρέα. Ο Ανδρέας είχε γεννηθεί στις 21 Φεβρουαρίου 1955. Ο θάνατος του αδελφού του Μιχαλάκη, οι επιλογές του αείμνηστου πατέρα του Νίκου Μακρίδη, αλλά και η ηρωική ατμόσφαιρα του Λευκονοίκου, σμίλευσαν μια ατσαλένια προσωπικότητα, ένα απαράμιλλο ήθος, μια στέρεα βάση αξιών. Έταξε τον εαυτό του, όπως και όλη του η οικογένεια, στον αγώνα για τη λευτεριά της Κύπρου μας.

Άτρωτος και τολμηρός, ήταν από μικρός έτοιμος να θυσιαστεί. Η μοίρα έμελλε αυτό να γίνει μια ηρωική πραγματικότητα.

Το έκτο αγόρι της οικογένειας Μακρίδη, υπηρετώντας τότε τη στρατιωτική του θητεία με το βαθμό του λοχία, πολέμησε στην πρώτη γραμμή στις σκληρές μάχες Δικώμου Κουτσοβέντη. Τραυματίστηκε βαριά στο πεδίο της τιμής και του χρέους. Απλός και ανώνυμος, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι ήρωες μας, χάθηκε μέσα στη λαίλαπα της Τουρκικής εισβολής. Χάθηκε, χωρίς να του αποδοθούν οι τιμές που αρμόζουν στους ήρωες μας, χωρίς να τον φιλήσουν για στερνή φορά οι γονείς και τα αδέλφια του. Τράβηξε το δρόμο για την αθανασία, για να συναντήσει εκεί τα ηρωικά πρότυπα των παιδικών του χρόνων. Να καταλάβει επάξια μια θέση στο πάνθεο των ηρώων, δίπλα από τον αδελφό του.

Με βαθιά ευγνωμοσύνη και ταπεινό σεβασμό, μνημονεύουμε σήμερα και τον αείμνηστο Νίκο Μακρίδη. Η άσβεστη αγωνιστική του δράση, από τα πρώτα χρόνια της ζωής του κατά τα Οκτωβριανά, τα χρόνια του απελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α, αλλά και κατά τις διακοινοτικές ταραχές, δικαιολογημένα τον κατέταξαν ανάμεσα στους αγωνιστές της Κυπριακής Ελευθερίας.

Μια δράση, που με το πέρασμα του χρόνου μετατρεπόταν αυξανομένη σε πολύμορφη ανιδιοτελή κοινωνική προσφορά, έχοντας στο επίκεντρό της τον συνάνθρωπο του.

Ο Νίκος Μακρίδης, λειτούργησε σε όλη τη ζωή του θέτοντας τον εαυτό του σε δεύτερη μοίρα. Οι δυσκολίες της ζωής του, τα αναπάντεχα δυσάρεστα, τα άσχημα παιχνίδια της μοίρας, δεν τον λύγισαν. Αντίθετα, ενίσχυσαν την αγέρωχη αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, το ηρωικό φρόνιμα και τη γνήσια και πηγαία ανθρωπιά του.

Ανυποχώρητος υπερασπιστής των δικαίων της Κύπρου και του λαού της μέσα και έξω από τη Βουλή.

Είμαι βέβαιος, ότι ακόμα και σήμερα εκεί που βρίσκεται, ο Νίκος Μακρίδης με τον φίλο του Γλαύκο Κληρίδη, θα έχουν την έγνοια μας. Θα συζητούν και θα αγωνιούν για το πως εμείς, τα φυσικά αλλά και πνευματικά παιδιά τους, διαμορφώνουμε την πορεία της πολύπαθης Κύπρου μας.

Φίλες και φίλοι,

Ο Νίκος Αναστασιάδης με διευρυμένη κοινωνική στήριξη έλαβε ισχυρή εντολή για να συνεχίσει με σταθερά βήματα μπροστά για ακόμη μια πενταετία. Η επανεκλογή του Νίκου Αναστασιάδη στην Προεδρία καταδεικνύει περίτρανα την εκτίμηση που η κοινωνία τρέφει προς ένα ηγέτη που αξιοποιεί την κριτική και την μετατρέπει σε γέφυρες συνεργασίας. Ο Νίκος Αναστασιάδης κέρδισε την εμπιστοσύνη του λαού και η κοινωνία επιβράβευσε την εθνική προσπάθεια για την ανόρθωση της οικονομίας, μέσα από τη συνεννόηση και τη συναίνεση.

Κυρίες και κύριοι,

Στις άμεσες προτεραιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι σαφέστατα το Κυπριακό.

Η «Διάσκεψη για την Κύπρο» στη Γενεύη ήταν ένα πολύ σημαντικό και ιστορικό βήμα προς το στόχο μας. Που ήταν και παραμένει, η επίτευξη μιας συνολικής, μόνιμης και βιώσιμης λύσης του κυπριακού προβλήματος στη βάση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, του διεθνές δικαίου και των Ευρωπαϊκών Αρχών.

Δυστυχώς το αποτέλεσμα της Διάσκεψης δεν ήταν το επιθυμητό. Οι ειλικρινείς προσπάθειες του Προέδρου της Δημοκρατίας προσέκρουσαν στην άρνηση της Τουρκίας να αποδεχθεί το αυτονόητο. Ότι ένα βιώσιμο, λειτουργικό και σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος δεν έχει ανάγκη από εγγυήσεις από τρίτες χώρες.

Παρά την απογοήτευση όλων μας, το γεγονός ότι για πρώτη φορά ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών έθεσε στο δικό του πλαίσιο, ξεκάθαρα την αρχή ότι σε μια επανενωμένη Κύπρο δεν έχουν θέση εγγυήσεις, επεμβατικά δικαιώματα και κατοχικά στρατεύματα, έχει ιδιαίτερη σημασία. Αυτό είναι ένα κεκτημένο το οποίο πρέπει να κεφαλαιοποιήσουμε. Και στο οποίο πρέπει να κτίσουμε.

Πρώτα από όλα όμως πρέπει η Τουρκία να τερματίσει τέτοιου είδους ενέργειες που βιώνουμε τις τελευταίες μέρες. Ενέργειες που επιβεβαιώνουν και την απόλυτη ορθότητα των θέσεων της δικής μας πλευράς στο κεφάλαιο της ασφάλειας και των εγγυήσεων.

Η δική μας πλευρά είναι πρόθυμη να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις εντός του πλαισίου που έθεσε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ. Εάν η τουρκική πλευρά είναι διατεθειμένη να αποδεχθεί το πλαίσιο Γκουτέρες, εμείς δηλώνουμε έτοιμοι να συνεχίσουμε τις διαπραγματεύσεις από εκεί που έμειναν για επίτευξη λύσης που θα βασίζεται στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και στις αρχές και αξίες στις οποίες εδράζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση. Με την κατάλληλη προετοιμασία για να διασφαλίσουμε ότι θα οδηγηθούμε σε ένα θετικό αποτέλεσμα.

Η Τουρκία παραμένει ο κρίκος που υπολείπεται στην αλυσίδα. Είναι απαραίτητο να έχουμε έμπρακτες κινήσεις από την Τουρκία που θα συμβάλουν στην επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Και όχι ενέργειες όπως αυτές που παρατηρούμε την τελευταία βδομάδα που προκαλούν ένταση και ανασφάλεια στην περιοχή.

Αυτές τις ώρες επιβάλλεται να είμαστε ενωμένοι στο εσωτερικό και να αφήσουμε την κυβέρνηση να επιληφθεί υπεύθυνα την κατάσταση, με διπλωματικές διεργασίες και διαβήματα. Ο στόχος της Κύπρου είναι κοινός στόχος όλων. Και πρέπει να συνεχίσουμε νηφάλια και με αυτοσυγκράτηση για να τον επιτύχουμε.

Μέσα από την ένταση των τελευταίων ημερών, η θέληση μας για επίτευξη μια συνολικής, βιώσιμης και λειτουργικής λύσης στο κυπριακό πρόβλημα, όχι μόνο παραμένει ακέραια, αλλά είναι ισχυρότερη από ποτέ.

Φίλες και Φίλοι,

Το συμφέρον της πατρίδας είναι που έβαζαν πρώτο οι ήρωες μας. Και σήμερα, την ημέρα αυτή που η ιστορική μνήμη και η συναίσθηση του Εθνικού καθήκοντος αναγεννιούνται και αναβαπτίζονται, οφείλουμε όλοι μας να αντιληφθούμε τις ευθύνες μας απέναντι στην ιστορία.

Ο Νίκος Μακρίδης ουδέποτε μετέθεσε τις δικές του ευθύνες αλλού. Ακόμη και αν δέχτηκε το σκληρό κτύπημα να χάνει δύο από τα παιδιά του. Ο Μιχαλάκης και ο Ανδρέας ουδέποτε έκαναν πίσω μπροστά στην Εθνική πρόκληση. Και όταν χρειάστηκε, υπέστησαν και τον θάνατο, συνεπείς απέναντι στην Εθνική ευθύνη που πρέπει να διακρίνει τον καθένα μας.

Έδειξαν σ’ εμάς τους μεταγενέστερους, το πόσο βαρύ πρέπει να νοιώθουμε το χρέος και την ευθύνη απέναντι στην πατρίδα μας. Και το πόσο πρέπει να παραμερίζουμε τους εγωισμούς και τις μικρότητες, για να μπορούμε να εκτελούμε το πραγματικό καθήκον μας.

Διότι η εθνική ευθύνη δεν υφίσταται μόνο σε περιόδους όπου καλούμαστε στα όπλα. Η ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και το έθνος είναι ακόμα πιο επιβεβλημένη σε ειρηνικές περιόδους, όπως διανύουμε τώρα. Ιδιαίτερα δε, όταν η ειρήνη που ζούμε είναι επίπλαστη και μπορεί ανά πάσα στιγμή να μεταβληθεί.

Και σήμερα που αγωνιζόμαστε να πετύχουμε την πραγματική απαλλαγή του τόπου μας από ξένα στρατεύματα και εγγυήσεις, σήμερα που αγωνιζόμαστε να πετύχουμε την εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε ολόκληρη την επικράτεια της πατρίδας μας, η εθνική ευθύνη πρέπει να μεταφράζεται πρώτα και κύρια σε ενότητα και ομοψυχία.

Ας είναι αιωνία η μνήμη τους.